Persoonlijk verhaal van Meike

WAARSCHUWING  Dit persoonlijke verhaal kan triggerend zijn. Voel je dat dit bij jou iets oproept, praat er dan over met je omgeving. Lukt dit niet, weet dan dat je terecht kunt op ons telefonisch spreekuur (maandagen van 10.00 - 11.00 uur en 19.00 - 20.00 uur). 

Dit is het persoonlijk verhaal van Meike. Laat je inspireren. Zoek de juiste hulp die bij jou aansluit en weet dat je niet alleen bent. 

 In 2018 kreeg ik mijn allereerste paniekaanval in Griekenland, en sindsdien ben ik daar niet meer vanaf gekomen.

Door verschillende traumatische ervaringen in mijn jeugd werd mijn copingmechanisme: controle. Ik werd extreem perfectionistisch en wilde alles volledig in de hand houden. Ik hield zó veel controle dat ik naast mijn studie een baan had die al mijn uren opvulde. En als ik nog vrije tijd over had, stond ik wel op een feestje of borrel. Alles om maar niet alleen te hoeven zijn met mijn gedachten.

Dat heb ik een lange tijd volgehouden, en mijn omgeving trapte moeiteloos in deze rol. Natuurlijk hadden mijn ouders wel door dat het niet goed ging… maar in die periode kon ik absoluut niet praten over mijn gevoelens of emoties. Dus wuifde ik alles weg. Tot in 2018 een jeugdvriendin plotseling overleed. Dat was de druppel: ik kon het niet meer aan. Mijn masker viel, ik was boos op alles en iedereen en de vermoeidheid nam mijn leven over. Je raadt het al: een burn-out. In het begin accepteerde ik dat totaal niet. Ik? Social Worker in opleiding? Een burn-out? Dat krijgen wij niet. Ik dacht dat een fijne vakantie naar Griekenland alles wel zou oplossen. Maar helaas, en achteraf gelukkig, bleek dat niet zo. In dat moment was ik ten einde raad. In Griekenland kreeg ik opnieuw een paniekaanval, en vanaf dat moment bleven ze komen.

De ene na de andere paniekaanval overviel me, en ik begon mezelf steeds meer te isoleren. Ik ontwikkelde angst voor de angst; angst voor de volgende paniekaanval. Dus ik vermeed alles wat een paniekaanval kon triggeren. Ik zei feestjes af, vertelde vriendinnen dat ik weer met ‘migraine’ in bed lag en sloot mezelf op in mijn studio van twintig vierkante meter. Ik kreeg angst voor de meest alledaagse situaties: de supermarkt, grote groepen, feestjes, concerten, vliegen, het openbaar vervoer en ga zo maar door.

Gelukkig zag ik op een gegeven moment zelf dat het niet goed met me ging en schakelde ik hulp in. Daaruit kwam naar voren dat ik een gegeneraliseerde angststoornis had ontwikkeld. Met de juiste begeleiding leerde ik om te gaan met paniekaanvallen: hoe harder je ertegen vecht, hoe heftiger ze worden.

Nu kan ik zeggen dat een paniekaanval voor mij voelt als een ‘zere knie’: het komt soms terug, vooral als het wat minder gaat. Maar ik weet hoe ik ermee om moet gaan en laat het er even zijn, hoe naar het ook voelt. Mijn angststoornis is er nog steeds en belemmert me nog regelmatig in het dagelijks leven. Maar sinds september weet ik dat ik autistisch ben, en dat verklaart voor mij ook waarom ik een angststoornis heb. Het geeft mijn hele proces context.

Het hebben van een angststoornis kan ontzettend eenzaam en benauwend voelen, het kan je leven compleet in zijn greep houden. Maar ik wil je ook laten weten: je staat hier niet alleen in. Angststoornissen zijn zwaar, maar ze zijn behandelbaar. Het is oké om hulp te zoeken, om grenzen te stellen en om je gevoelens serieus te nemen. Stap voor stap kun je leren omgaan met de angst, en weer momenten van rust en plezier terugvinden. Het is geen lineair proces, maar elke kleine stap is vooruitgang. Jij mag er zijn, met alles wat je voelt en er is altijd een weg naar verlichting en meer vrijheid in je leven.